31-10-2019

Liefde voor het vak

In gesprek met Bas Roescher

img
TCR Tours is dienstverlener. Continu willen we onze diensten verfijnen. Nog beter inspelen op wat klanten van ons willen en op ontwikkelingen in de branche. We dagen alle medewerkers uit hun werk goed, met trots en passie te doen. We maakten klantbeloften om te duiden waar we goed en onderscheidend in zijn, om klanten bewust voor TCR Tours te laten kiezen, ze uit te dagen ons feedback te geven en ambassadeurs te worden.

Eerste ervaringen

Mijn opa richtte TCR op. Marc Roescher, mijn broer, en ik zijn de derde generatie in het bedrijf. Inmiddels werken er TCR-breed 600 mensen. Ik rolde er al jong, op een heel natuurlijke maar ongedwongen manier in. TCR was een taxibedrijf en we hadden een tankstation. In mijn vrije uurtjes liep ik vaak rond in het bedrijf. Ik droeg mijn steentje bij in de tankshop, maakte een praatje met chauffeurs, poetste auto’s… Op mijn 18de mocht ik mijn rijbewijs halen. Mijn ouders betaalden, maar daar stond wel iets tegenover. Ik ging op de taxi, na schooltijd en in de avonden. Het rijden zelf en de contacten met klanten vond ik toen al erg leuk.

Het zit ‘m in kleine dingen

Mensen praten graag in de taxi. Zelden vallen er ongemakkelijke stiltes. Tijdens de rit pik je klantsignalen op. Hoe beleven ze de rit, waar letten ze op, wat vinden ze belangrijk, wat maakt dat ze TCR nog eens bellen? De klik met de chauffeur, een opgeruimde, schone auto, op tijd zijn, afspraken nakomen, een luisterend oor bieden, behulpzaam zijn… Een uitstekende stage voor mij om het bedrijf in al zijn facetten te leren kennen.

Meer dan een arbeidscontract

In 1992, ik was inmiddels 21, nam mijn vader een taxibedrijf in Dalfsen over. Marc en ik gingen ondernemen. Het bedrijf telde 25 medewerkers. “Organiseer het maar”, zei mijn vader terwijl hij zelf een stap terug deed. Ik bemande de centrale, gaf ritten uit, sprak chauffeurs aan en controleerde voertuigen. Vooral een kwestie van doen natuurlijk. Maar vergeet de menselijke kant niet. Dan zat ik als knaap die net komt kijken tegenover een medewerker van ruim vijftig jaar die in huilen uitbarstte.

Hij heeft privéproblemen. Hoe ga je daarmee om als groentje zonder levenservaring? Je biedt vooral een luisterend oor, gebruikt je gezonde verstand, zoekt samen naar een oplossing en betrekt daar zo nodig de juiste mensen bij. Kan iemand zijn gasrekening niet betalen, dan kan een voorschot op zijn salaris zorgen voor licht in de duisternis. Die oplossing betaalt zich zonder twijfel terug in een loyale medewerker op wie ook jij weer kunt bouwen. Dit kenmerkt een familiebedrijf: meer doen voor elkaar dan in het arbeidscontract staat.

Praktische insteek

In 1996 maken we de volgende stap met een bedrijfsovername in Deventer. Er komt zeventig man bij en ons personeelsbestand verdubbelt. Een heel bewust keuze. Omdat we meer body hebben, kunnen we mensen op de centrale zetten en onszelf focussen op het runnen van het bedrijf in de volle breedte. Strakker organiseren. Zakelijk zijn, maar zo menselijk mogelijk blijven. Dat is een serieuze omslag. Een uitdaging, want Marc en ik zijn praktisch ingesteld.

We werken goed samen, hebben taken verdeeld en zijn kritisch op elkaar. Toch moeten we misschien vaker een pas op de plaats moet maken. Terugblikken en vooruitblikken. Visie bepalen, structuur bieden. Dat is een uitdaging als het dagelijks werk gewoon door moet. Ik vind het ook belangrijk om feeling te houden met de operationele kant en alle collega’s. Ik doe mijn best ze allemaal bij naam te kennen, maar het zijn er wel 600… Iedereen moet weten: mijn deur staat altijd open!

Vierde generatie?

Met loslaten en meer verantwoordelijkheid bij collega’s leggen heb ik geen moeite. Iedereen moet doen waar hij goed in is en vooral meedenken. Zodoende versterken we elkaar. Marc en ik hebben ook meteen afgesproken dat we een aantal dingen wezenlijk anders doen dan onze ouders. Niet dag en nacht die telefoon aan ons oor bijvoorbeeld. Er moet ook ruimte zijn voor een privé- en sociaalleven.

Over privé gesproken. De vierde generatie? Ik heb een zoon en een dochter. Uiteraard krijgen ze links en rechts veel mee van TCR. Ze zijn trots. We zijn natuurlijk heel zichtbaar in de omgeving, op de weg. “Daar rijdt er een van ons!”, hoor ik vaak vanaf de achterbank. Ze zijn nog veel te jong voor een bedrijfsovername. Mijn dochter loopt hier wel graag rond. Wie weet wat de toekomst brengt. Het is overigens niet verkeerd eerst elders rond te kijken.

Kennis en ervaring delen

In mijn begintijd was het zakendoen minder transparant dan nu. Dertig jaar geleden kreeg je niet zomaar een kijkje in de keuken van de concurrent. Nu wordt er veel meer kennis en ervaring gedeeld en zoeken we ook makkelijker de samenwerking op. Ik heb waardevolle contacten met ondernemers van mijn leeftijd in de branche. Hoe ga jij om met de leuke en ook minder leuke kanten van ons vak? Heel leerzaam en inspirerend.

Met plezier

Mijn dag is goed als ik klanten hoor zeggen dat ze een fijne ervaring bij ons gehad hebben. Waar het om klantbeleving gaat ben ik het sterkst betrokken bij TCR Tours. Samen iets bedenken waar de klant iets aan heeft en vooral plezier aan beleeft. Touringcars vind ik geweldig. TCR Vervoer heeft een sterkere maatschappelijke functie. In die tak van sport hebben vooral de techniek en automatisering mijn interesse. Hoe ontwikkelt het autonoom rijden zich en wat betekent dat voor onze organisatie?

Muziek in de bus

Als ik niet in TCR gerold was, had ik wellicht carrière gemaakt in de muziekindustrie. Niet als muzikant, maar als podiumbouwer, licht- en geluidtechnicus. Multimedia in de touringcar. Misschien is dat een idee om eens verder uit te werken…

Terug naar alle berichten